Een schrijversblok hoeft er niet meer te zijn

Schrijversblok.

Niet weten wat te schrijven.

Een leeg hoofd.

Geen woord op papier krijgen.

Zelfs geen letter.

Wachten.

Met je handen op het toetsenbord.

Wachten totdat er iets komt.

Wachten,

iedere dag weer.

Iedere dag weer teleurgesteld stoppen.

Stoppen voordat je begonnen bent.

Want er was weer niets.

Niets dat er in je opkwam.

Een leeg hoofd.

Geen inspiratie.

Een hoofd zonder woorden en zinnen,

die erom vragen om opgeschreven te worden.

Maar wel een hoofd gevuld met problemen.

Met pijn.

Met boosheid die je over je heen gestort kreeg.

Een hoofd gevuld met van alles uit het verleden.

En alle donkere gedachten over de toekomst.

Maar geen woorden om te noteren.

Geen zinnen op te schrijven.

Dat is er niet.

Maar gelukkig blijft dat niet zo.

Pijn, verdriet, boosheid,

alles zakt weg.

In de vergetelheid.

En langzaam komt er

meer en meer ruimte

voor het besef

dat je slechts verbinding hoeft te zoeken.

Verbinding maken.

Met jezelf.

En met het Hogere.

Wanneer het zover is

dat daar ruimte voor is

dan gaat het stromen.

Zonder dat je erover hoeft na te denken.

Wanneer je dat toelaat.

Het komt

en komt

en komt.

De Bron is onuitputtelijk.

Je hoeft niet te weten

van waaruit het komt.

Je hoeft niet te weten

wat er komt.

Je hoeft het slechts te laten stromen.

En de pagina’s worden als vanzelf gevuld.

Met woorden.

En met zinnen.

Vanuit Verbinding

creëer je met het Hogere.

Vanuit Verbinding

deel je het.

Aan iedereen die er klaar voor is.


Ik geloof in je!

Geloof in jezelf!